نام ابن فارض، در حوزه عرفان و تصوف قرن 7ق، در کنار نام کسانى چون ابن عربى و صدرالدین قونوی جای مىگیرد و قصاید او مخصوصاً تائیه کبری، همراه با فصوص الحکم و فکوک در خانقاهها و حلقههای صوفیه تدریس مىشده است. تائیه ابن فارض آکنده از مفاهیم و اصطلاحات عرفان نظری است، مانند اتحاد، فنا و بقا، وجد و فقد، فرق و جمع، صحو الجمع و فرق الثانى و... که با توانایى اعجابانگیزی در قالب تمثیلها و تعبیرهای شاعرانه بسط و گسترش یافته است.
0 نظر